غمگین چو پاییزم از من بگذر ...

من میدانم !

پرستو ها روی همان پستو ، همان جای همیشگی خانه می سازند

تو در بهار بعدی هم مثل همه بهارها در نهایت شکوه و زیبایی روز افزونت خواهی بود ...

ای تمام بهار آرزو های من !

ای کودک مرده در بطن ذهن همیشه آبستن غم های من ...

ای نوزاد هرگز متولد نشده من ...

ای که تمام پاییز های حزن آور و زمستان های ملال انگیز

به شوق بهار های با تو بودن میگذشت

با تو میگویم ای آخرین زیبایی مجسم عالم !

من پاییز تر از آنم که بتوانم دوباره در بهار بعدی با تو قدم بزنم ...

خزان زده و به یغما رفته ،

عریان از شکوه و عظمتی که روزگارانی بود و دیگر نیست

نظاره گر تو تا خود بهار زنده میمانم ...

+ شعری غم انگیزم از من بگذر ...